Lektura książki „Małe życie” pozostawiła mnie całą w strzępach. Zarówno przeżycia głównego bohatera, jak i przesłanie zawarte na stronach powieści nacechowane były dla mnie tak głębokim przekazem, iż jeszcze długo po zakończeniu analizowałam niektóre sceny we własnej głowie. Dlatego do ponownego sięgnięcia po twórczość Hanyi Yanagihary nie trzeba mnie było długo zachęcać. O czym opowiada fabuła „Ludzi na drzewach”?
Pierwsze spotkanie z twórczością Barbary O’Neal nie było w moim odczuciu powalające na kolana, ale wydało mi się na tyle udane, że postanowiłam sięgnąć po jej kolejną książkę. Tym razem jest to „Miejsce cudów”, historia o czterech kobietach silnie emocjonalnie związanych z jednym mężczyzną. Autorka opisuje przebieg ich relacji, wzajemny wpływ na wspólne losy, uwikłanie w poważny związek, a także bolesne urazy i rozstania.
Książki z serii butikowej Wydawnictwa Albatros kusiły mnie już od kilku lat, jednak żadnej z nich do tej pory nie czytałam. „Burza kolorów” to moja pierwsza przygoda z edycją butikową. O czym jest fabuła tej powieści?
Minęły lata odkąd ostatni raz sięgnęłam po książkę Katarzyny Grocholi. Nie wszystkie jej tytuły przypadły mi do gustu, jednak pewne z nich są moimi ulubieńcami do dzisiaj. „Trzepot skrzydeł” to króciutka historia o głębokiej treści. Główna bohaterka, Hanka, ma wszystko to, czego mogłyby jej zazdrościć inne kobiety. Mąż adoruje ją niemal na każdym kroku, przynosi prezenty i publicznie udowadnia wielką miłość.
„Życie Violette” to książka, która jest często zachwalana w mediach społecznościowych oraz na przeróżnych portalach, a ponieważ estetyczna oprawa przyciągała mnie swoim urokiem, postanowiłam w końcu zapoznać się z treścią. Fabuła przedstawia opowieść o kobiecie pracującej jako dozorca cmentarny, a więc w zawodzie kojarzącym się niepokojąco.
Joanna Bator kolejny raz zabiera czytelnika na Piaskową Górę, gdzie splatają się losy Dominiki i Jadwigi, a także pozostałych jej mieszkańców. Autorka postanowiła jednak pójść trochę dalej i opisać dzieje Dominiki po tragedii, jaka wydarzyła się pod koniec pierwszej części. Rzuca młodą bohaterkę w świat, opisując jak wyjazd córki zmienia życie matki, jaki wpływ ma podróżowanie na rozwój człowieka i jak pomaga uporać się z bolesną utratą.
Powieść Hanyi Yanagihary „Małe życie” przewijała się tyle razy na Tiktoku, Instagramie i innych mediach, że w końcu musiałam po nią sięgnąć. Trochę obawiałam się jej czytać ze względu na dużą liczbę stron (ponad osiemset), ale teraz, kiedy jestem już po lekturze, dzielę się z Wami wrażeniami.
Jakiś czas temu miałam okazję zabrać się za inną książkę tej autorki – „Gorzko,gorzko” i zdumiała mnie zarówno przejmująca i głęboka historia płynąca z jej kart, jak i język literacki jakim została napisana. Wiedziałam, że muszę zabrać się za kolejną powieść Joanny Bator i tym razem mój wybór padł na „Piaskową Górę”, pierwszy tom dylogii oraz początek sagi opowiadającej o rodzinie Chmura, sięgającej do czasów II Wojny Światowej i nawiązującej także do PRL-u.
„Smutek i rozkosz” to tytuł, który bardzo mnie zaintrygował ze względu na rekomendacje oraz zachęcające hasła na okładce. Fabuła książki dotyczy historii kobiety, która od wielu lat męczy się z dolegliwościami psychosomatycznymi i psychicznymi. Niestety, nie jest jej łatwo funkcjonować w społeczeństwie ze względu na stany depresyjne oraz chęć chowania się pod stół za każdym razem, gdy coś idzie nie po jej myśli.
Debiutancka powieść Emilii Hart zabierze czytelnika w świat kobiecej magii, okrutnej przeszłości, prześladowań i oskarżeń o czary, a także zachwyci przesłaniem o uzdrowieniu z zadanych ran i odnajdywaniu hartu ducha. „Wiedźmy” to historia o trzech kobietach z rodu Weywardów, posiadających dar komunikowania się z naturą.
Powieść Joanny Bator „Gorzko, gorzko” to niezwykłe przejmująca, smutna, a miejscami makabryczna historia czterech pokoleń kobiet. Opowiada o ich dzieciństwie, młodości, dojrzewaniu oraz starości i też śmierci. Wszystkie łączy jedno: tragedia zapisana głęboko w ich przeszłości odkrywana przez najmłodszą przedstawicielkę generacji.
Książka, za którą po prostu musiałam się zabrać ze względu na ogromny rozgłos i polecenia pozostałych czytelników. „Gdzie śpiewają raki” to dramatyczna opowieść o życiu w odosobnieniu. Kya wychowuje się w trudnych warunkach wśród starszego rodzeństwa i ojca, który lubi używać wobec nich przemocy.
Prezentuję Wam książkę, będącą nie tylko intrygującym zbiorem opowiadań, ale też stanowiącą element konceptu artystycznego zwracającego uwagę na jeden z charakterystycznych problemów współczesnego człowieka – samotności. Pola Rise w swoich opowiadaniach porusza kwestie związane z tym zagadnieniem. Czytelnik poznaje historie bohaterów, którzy zdecydowali się na świadomą egzystencję odcinając się od kontaktu z innymi lub też sytuacja życiowa lub poważna choroba zmusiła ich do izolacji. Tak czy inaczej każdy z nich boryka się z trudnościami, o których nie ma pojęcia nikt. I tylko oni mogą przeciwstawić się własnym demonom lub pogodzić się z tym, co nieuniknione.
(Opis wydawcy): „Co jest gorsze, samotność wśród ludzi czy w pojedynkę? Maria chce schować się przed światem. Matyldę wpędza w samotność pijany kierowca. Kacper wycofuje się z życia z powodu przeszłości. Izolują się, uciekając w różne miejsca: do łóżka, do świata wirtualnego, do innego kraju. Przygnieceni presją, oczekiwaniami i ambicjami, popadają w letarg. Ukrywają swoje ułomności i tuszują je wraz z prawdziwymi emocjami. Udają, pozują i uśmiechają się, byle tylko nikt się nie domyślił, że bywa im trudno i nie dają rady. Dwanaście historii o hikikomori – japońskim wirusie samotności. Może dopaść każdego. Rozprzestrzenia się we współczesnym świecie jak chwasty. Wyklucza z życia społecznego, czasami na chwilę, kiedy indziej na lata. Niezależnie od ilości pieniędzy na koncie, miejsca zamieszkania czy wieku – każdy jest narażony na samotność.”
Rozpoczynając lekturę „Hikikomori” czytelnik od razu spotyka się z prologiem, w którym autorka wpierw objaśnia swoją historię z samotnością, a także opisuje przyczyny powstania tomiku. Warto wspomnieć, że na projekt artystyczny składa się nie tylko książka, lecz także album studyjny, również stworzony przez Polę Rise.
Książka zawiera dwanaście opowiadań, przy czym każde z nich dotyczy innego rodzaju samotności. Niektórzy bohaterowie ze względu na wysoką wrażliwość izolują się od innych, czując się niekomfortowo z uwagi na swoją odmienność. Inni pogrążają się w głębokiej depresji i decydują się na ucieczkę do swoich czterech ścian, ponieważ nie radzą sobie w codziennym życiu. Są też takie postacie, które po trudnych przejściach nie potrafią odnaleźć się pośród innych ludzi. Kolejni są uwięzieni we własnym ciele z powodu choroby lub kalectwa. Każdy opisywany przez autorkę przypadek jest bardzo trudny i wywołuje w odbiorcy olbrzymie emocje. Żadna z opisywanych historii nie pozostawiła mnie obojętną. Zarówno dramat Natalii z powodu zaprzestania działalności mediów społecznościowych i wywołane tym skutki, jak i wypadek Matyldy, czy choroba Marii, wszystkie te historie chociaż niektóre z pozoru błahe, opisują z jak wielkimi problemami może się zmagać człowiek. Problemami, z którymi zazwyczaj zostaje sam, ponieważ inni są obojętni lub nie mają pojęcia o tym, co może dziać się we wnętrzu pozostawionej we własnej samotni osoby.
Wszystkie opowiadania zostały napisane prostym językiem, łatwym do przyswojenia dla czytelnika. Pola Rise posiada umiejętność zaciekawienia odbiorcy i umie zagrać na jego emocjach, dzięki czemu poruszane przez nią problemy pojawiających się w opowiadaniach postaci zapadają głęboko do świadomości. Uważam również, że kreowanie bohaterów wyszło nieźle, jak na debiut, przynajmniej jeżeli chodzi o rys psychologiczny. Każda z postaci swoje bolączki przeżywa inaczej i chociaż związane są z samotną egzystencją to przeżywane przez nich sytuacje są inne i wpływają na postrzeganie danej tematyki już w odmienny sposób.
Czy polecam? Tak, jeśli lubicie zbiory opowiadań poruszające poważne trudności przeżywane przez bohaterów to z pewnością powinniście zainteresować się „Hikikomori”. Historie opisywane przez Polę Rise zmuszają do refleksji i każą zagłębić się nad tematem samotności, uczą uważności i dostrzegania tego problemu również na co dzień.
Okładka przedstawia rysunek graficzny skulonej postaci pośród ponurych barw. Litery oraz grzbiet książki są pozłacane. Na przedłużeniach oprawy znajduje się nota biograficzna autorki oraz fragment tomiku wraz z reklamą płyty. Czcionka bardzo wyraźna, czytelna i sprzyjająca szybkiemu czytaniu.
Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Muza S.A. .
Podsumowanie:
+ lekki styl autorki
+ artystka porusza ważne zagadnienie
+ dobrze ukazany rys psychologiczny postaci
+ historie zmuszające do refleksji
+ krótkie i zapadające w pamięć opowiadania
+ interesujący koncept artystyczny
+ powiązanie książki z projektem dotyczącym samotności
- brak
Liczba stron: 288
Wydawnictwo: Muza S.A.
Gatunek: opowiadania
Rok wydania: 2023
Dla kogo: dla fanów poruszających historii zmuszających do zastanowienia się nad zagadnieniem samotności.
Jeśli
zaliczacie siebie do miłośników muzyki poważnej, mam dla Was doskonałą
propozycję czytelniczą. „Rozmowy o muzyce” autorstwa wybitnego pisarza Haruki
Murakamiego to obowiązkowa lektura dla każdego, kto chociaż trochę interesuje
się muzyką. H. Murakami spisał swoje rozmowy z Seiji Ozawą, niezwykle
utalentowanym dyrygentem światowej klasy. Teraz, po jedenastu latach, jego
wywiady zostały wydane również w Polsce przez Wydawnictwo Muza SA.
(Opis
wydawcy) „Rozmowy z Seijim Ozawą, jednym
z najwybitniejszych dyrygentów na świecie, dyrektorem muzycznym Opery
Wiedeńskiej i orkiestr w Toronto, San Francisco, Bostonie. Haruki Murakami,
znany jako miłośnik jazzu, jest także wielbicielem muzyki poważnej, a tą
książką udowadnia, że ma również ogromną wiedzę na jej temat. Zapis rozmów z
Seijim Ozawą to głęboka, intymna i wielowątkowa refleksja obu mistrzów nad
istotą muzyki. Pisarz i dyrygent słuchają nagrań z płyt, oglądają DVD koncertów
i komentują je, co pozwala zupełnie inaczej spojrzeć na znane utwory. Są
zafascynowani swoimi tak różnymi sposobami patrzenia na muzykę. Ozawa jest
wyjątkowo interesującym interlokutorem. Zna niemal wszystkich ze świata muzyki
poważnej, a jego wypowiedzi są dowcipne, wesołe i przeplatane licznymi
anegdotami. Odkrywając Seijiego Ozawę, Murakami odkrywa krok po kroku samego
siebie. Dzięki temu czytelnik poznaje muzyczne pasje pisarza i uświadamia sobie
ich wagę i głębię. Rozmowy o muzyce to
fascynująca lektura nie tylko dla fanów Murakamiego i wielbicieli muzyki
poważnej.”
Cała
książka zawiera w sobie sześć głównych rozmów dotyczących różnych wykonań
utworów muzycznych bardzo znanych kompozytorów, m. in. Beethovena, Brahmsa.
Rozmowy są poprzedzone również przemyśleniami H. Murakamiego oraz mini
wywiadami na temat pewnych szczegółów z życia Seijiego Ozawy. Jak już
wspomniałam wcześniej, publikacja ma charakter wywiadu, autor czasem umieszcza
drobne wstawki odnośnie wysłuchiwanego przez nich koncertu lub wtrąca drobne
wyjaśnienia.
Czytając
rozmowy przeprowadzone pomiędzy H. Murakamim, a S. Ozawą potrafiłam poczuć
klimat, jaki mógł towarzyszyć podczas udzielania wywiadu. To niezwykłe z jakim
kunsztem pisarz oddał panujący wtedy nastrój. Panowie opowiadają nie tylko o
muzyce, lecz również o swoich przeżyciach związanych ze słuchaniem danego
utworu. Dyrygent dodaje również smaczki ze swojego życia oraz ciekawostki
związane ze swoim zawodem, jak i z muzyką. Umiejętność H. Murakamiego
dobierania słów sprawia, że łatwo zatopić się w tekście. Myślę, że to właśnie
jego styl i sposób przeżywania uczuć oraz wyrażanie ich na papierze potęguje
niezwykłość lektury.
Najbardziej
zainteresowały mnie fragmenty dotyczące pracy dyrygenta oraz istoty samej
muzyki. S. Ozawa dość przekonująco opowiada o swojej pracy, jak i o emocjach
towarzyszących dyrygowaniu, czy też słuchaniu utworu na żywo lub na płycie. H.
Murakami z kolei, wykazuje się dużą dociekliwością. Wymienianie poglądów
pomiędzy nimi jest płynne, zaś same rozmowy określiłabym jako barwne i
niezwykle szczegółowe. Te cechy sprawiają, że czytelnik nie nudzi się podczas,
jakby się mogło wydawać, monotonnego tekstu.
Czy
polecam? Myślę, że fanom muzyki poważnej oraz literatury pięknej publikacja
powinna przypaść do gustu. Mnie książka bardzo się podobała z uwagi na
poruszane przez obu rozmówców tematy. Podczas czytania warto również posłuchać
utworów, o których opowiadają S. Ozawa i H. Murakami, jako ciekawy dodatek do
lektury.
Biała
okładka ma dość prostą szatę graficzną i od razu kojarzy się z gitarą. Czcionka
jest duża, zaś wypowiedzi H. Murakamiego i S. Ozawy są odpowiednio wyróżnione.
Rozdziały poprzedza graficzny wizerunek gitary. Ogólnie całość wygląda spójnie,
elegancko i nowocześnie.
Podsumowanie:
+
rozmowy przedstawione w formie wywiadu
+
ciekawostki z życia H. Murakamiego i S. Ozawy
+
barwny styl autora
+
rozmowa jest prowadzona w niezwykle żywy sposób
+
autor doskonale oddaje nastrój towarzyszący słuchaniu utworów
+
ciekawie poruszane zagadnienia odnośnie muzyki i dyrygentury
-
brak
Ilość
stron: 352
Wydawnictwo:
Muza SA
Gatunek:
literatura piękna
Rok
wydania: 2022 (z 2011)
Dla
kogo: dla miłośników muzyki poważnej, twórczości Haruki Murakamiego, dyrygentury
Seijia Ozawy